از نیمه های شب هم می گذره...

مثل همیشه تنهام...نمی دونم ساعتم چه عددی رو نشون می ده، تلاشی هم برای فهمیدن ساعت لعنتی از خودم نشون نمی دم.

صدای فریدون میاد... گندمای بیابون، یه لقمه نون ندادن... چشمه های ..

چه دلنواز است این آوا، به هرکی هرچی گفتم... به من جواب ندادن... میرم سراغ آهنگ بعدی... دو تا چشم سیا داری... دو تا موی رها داری... دلم برای صدای سیاوش تنگ میشه... اما بازم دوست دارم فریدون بخونه... من و پنجره... آواز  دوست داشتنی تر می شه..

غم تنهایی اسیرت می کنه... تا بخوای بجنبی... ای بسوزی روزگار.. سرنوشت ما با ... گره خورده است.

دیگه دل با کسی نیست... دیگه فریاد رسی نیست...نجوای غم همچنان طنین انداز است.

مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم... دیگه هیچ کس دلم و نمی بره...

دوست دارم با فریاد سکوت شب و پاره پاره کنم، اما دلم برای کسایی می سوزه که تنها نیستن و دوست دارن روزگار همیشه شب باقی بمونه...

بهار لعنتی، من و از پاییز دوست داشتنیم دور و دورتر می کنه، چرا سال باید چهار فصل باشه؟

هه، فصل مرگ نزدیک است، زندگی بتمرگ..سعی کردم کاری رو بکنم که خیلی برام سخته... بازم تو تنهاترین تنهایی هام خودکارم و دستم گرفتم و تاریکی شب رو با سفیدی کاغذ و بدون فریاد پاره کردم...

روزی

ابری خواهم شد

تا بر مرکب دستانت

مسافر باشم

روزی

درختی خواهم شد

و تو را...

با تک تک برگ هایم همبازی خواهم کرد...

روزی

گندم زاری خواهم شد

و تو هر صبح موهای طلایی ام

را

شانه خواهی زد...

از راست به چپ

از چپ به راست

تو بر من می وزی

می وزی

که من

همیشه برکه نخواهم ماند...

خسته شدم.. ذهنم بیش از این یاری نمی کنه... دراز می کشم... به سمت خدا... کاش رقص دود اینجا بود تا تماشایش می کردم... رقص یار که نیست...

زیر تاق پنجره خوابیده ام...باران نم نمک می ریزد روی صورتم ... یاد اوایل پاییز می افتم و فرار تابستان و دل عاشق پاییزم...

اما فریب می خورم... هه... پاییز نیست... بهار است...

شاید... باید...

بازکن پنجره را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

و بهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده ست

هیچ یادت هست؟

توی تاریکی شب های بلند...

سیلی سرما با تاک چه کرد؟

با سر و سینه گل های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد.

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا این همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره را

و بهاران را باور کن...

شاعر این شعر رو نمی شناسم، واسه من نیست... صفحه اول یه سررسید دیدمش...

پی نوشت:

ندارم، ذهنم تهی تر از آن است و دلم درگیر جایی نیست که پی نوشتی برای مطلب بنویسم، هرچه خوردم و خواندم و شنیدم، مستقیما از انتهای روده دفع شده است...

باری چه می شود کرد، سرنوشت از من پرزورتر است...

نهم بهمن ماه... نمی دونم... یه تصمیم گرفتم که شاید گند بزنه به زندگیم.

زندگی ای که هیچوقت اون طوری که دوست داشتم پیش نرفت.

بازی زندگی هم من و بازی گرفته . عشقی که رفت... یادی که مرد... من خاطره بودم.. شاید، اما، همیشه و یا هرگز... شاید... من بودم و خاطره ها...

می خوام برات قصه بگم...

کربلایی امید یه خانواده بود..

خانواده ای که وجود نداشت... هیچ کس نمی دونست چرا تا این سن و سال کربلایی تنهاست و مجرد. اما همه دوسش داشتن.

وقتی پای صحبتاش می نشستی می گفت من که تو تموم عمرم یه بار بیشتر تا خراسون نرفتم نمی دونم چرا این جماعت به من می گن کربلایی... قربون اسمش برم، یعنی میشه یه روزی برم زیارت امام حسین...

از جنگ که اومده بود، بعضی وقتا با خودش حرف می زد. یه عده ای می گفتن موجی شده، اما مسن ترها می گفتن یه عشق قدیمی...

بعضی وقتا بی اختیار شعر می گفت، گاهی هم یه چیزایی می نوشت... درکل آدم مرموزی بود اما... بازم همه دوسش داشتن.

هوای همه رو داشت، تا جایی که دستش می رسید به خلق خدا یاری می رسوند.

همسایه خونه کربلایی آقا حمید و گل نسا خانوم بودن که چهار تا بچه داشتن... تو حیاط خونه همسایه پر بود از درختای سیب...

سیب قرمز...

کربلایی هر روز صبح وقتی بیدار می شد می اومد تو حیاط خونه اش و وجودش پر می شد از عطر سیب.

اونا یه دختر بزرگ داشتن که همیشه باید می بردنش دکتر.. زینب مریض بود.. دکترا جوابش کرده بودن... کلیه هاش درست کار نمی کرد.

از اینجای داستان می خوام ببرمت آخر قصه... چون نه من نای نوشتن دارم و نه تو حوصله خوندن.

کربلایی...

گفتم که، می گفتن یه عشق قدیمی باعث تنهاییشه... عشقی که تنهاش گذاشت، تصمیم گرفت نباشه...

کربلایی کلیه هاش رو داد به زینب.

وقتی وصیت نامه اش رو باز کردن تا ببینن چی نوشته، غیر از یه شعر و یکی دو تا جمله چیزی پیدا نکردن...

لا لا لا لا بخواب دنیا خسیسه

واسه کمتر کسی خوب می نویسه

یکی لب هاش همیشه غرق خنده ست

یکی پلک هاش تو خوابم خیس خیسه

عشق... سخت ترین لحظه های زندگی من بود... معشوق بدون من می توانست و من بدون او هر لحظه برایم سخت تر...

این جسم ناقابل تقدیم به یادگار عشقم، شاید با تکه های بدنم بتوانم در کنار او باشم...

پس... بدان...

هم یاد است، هم یادگار... به نازش می دار، تا وقت دیدار...

گل نسا، وصیت نامه رو می خوند و اشک می ریخت...

باری چه می شود کرد...

پی نوشت:

این بار نکته نمی گم، برات توضیح دارم. امشب نهم بهمن ماه...سختی ترین لحظه های عمرم در گذره... البته شاید بعد از این سخت تر هم بیاد.

کتاب زنده به گور صادق پیش رومه... همیشه وقتی می خوام بنویسم این کتاب کنارمه...

بزار جای خزعبلات همیشگی حرفای قشنگ صادق رو بخونیم.

صفحه اول...

از یادداشت های یک نفر دیوانه...

نفسم پس می رود، از چشم هایم اشک می ریزد، دهانم بدمزه است، سرم گیج می خورد، قلبم گرفته. تنم خسته، کوفته، شل، بدون اراده در رختخواب افتاده ام...

همه از مرگ می ترسند و من از زندگی سمج خودم...

باری چه می شود کرد؟ سرنوشت از من پرزورتر است...

نه، کسی تصمیم خودکشی را نمی گیرد، خودشکی با بعضی ها هست.

نه، من لش و تنبل هستم، اشتباهی به دنیا آمده ام، مثل چوب دو سر گهی، از اینجا مانده و از آنجا رانده.

چه خوب بود اگر همه چیز را می شد نوشت...

حالا خوب خودم را می شناسم، طوری که هستم بدون کم و زیاد.

دیگر به دنیای مرده ها حسادت نمی ورزم، من از دنیای آنها به شمار می آیم، من هم با آنها هستم، یک زنده به گور هستم...

رفتم در رختخواب خوابیدم، همچنین خوابیدم که شاید دیگر بیدار نشوم... این فکر هر آدم عاقلی را دیوانه می کند...

 قلم دستم گرفتم، وقت نوشتنه...

حوصله تنهایی رو هم ندارم، چه برسه به خودم و نوشتن... اگه به من بود همیشه از خستگی می گفتم و حس صادق وقتی که می نوشت.

اما گاهی مخاطب باید بخنده... کون لق نویسنده...

پس فعلا داستانک زیر رو بخون و بخند تا ادامه بدم... خودم که نمی تونم، شاید با خنده،.. تو، خستگی و تنهایی من رو فراموش کنی...

یه آقا پسری که تازه نامزد کرده بود، می خواست برای تولد نامزدش کادو بخره، پیش خودش گفت چون اولین باره که می خوام واسش کادو بگیرم، بهتره زیاد خصوصی و رسمی و پر خرج و برج و زرق و برق نباشه چیزی که می خرم.

خلاصه جونم واست بگه که این آقا خواهر نامزدش رو ورداشت برد خرید. این آقای عاشق شیشگولاخ قصه ما یه جفت دستکش سفید برای نامزدش خرید...

به حساب خودش هم خیلی رومانتیک بود، هم زیاد گرون نبود.

خواهر نامزدش هم برای خودش یه شورت سکسی خرید، چون احساس می کرد باید یه شرت جدید بخره، قبلیا دیگه هم کهنه شده بودن، هم بو می دادن...

حالا من چطوری تو ذهنیاتم بوی شورت خواهر نامزد آقای عاشق رو حس کردم نکته این داستانه...

موقع بسته بندی، فروشنده خیلی خوشگل و تمیز هدیه ها رو کادو کرد و تحویل آقای عاشق شیشگولاخ قصه ما و خواهر نامزدش داد.

آقای عاشق، یه نامه نوشت و گذاشت تو پاکت و برای نامزدش فرستاد.

حتما می پرسی تو نامه چی نوشته بود، خوب یه ذره جیگر سفید بمال رو دندونات تا بگم عزیزم.

البته باید بدونی که این آقای عاشق قصه ما، فکر می کرد چون همسر ایده آلی برای خودش پیدا کرده، زورش از سرنوشت بیشتره، اما...

زهی خیال باطل...

تو نامه اینارو نوشته بود این آقای عزیز ما..

عزیزم... این کادو قابل تو رو نداره، اما خریدمش چون متوجه شدم شب ها که می ریم بیرون، تو عادت به پوشیدنش نداری... اگه به خاطر خواهرت نبود، بلندترش رو برات می گرفتم که دگمه داشت ولی خواهرت بهم گفت که کوتاهش بهتره چون راحت در میاد.

ممکنه که فکر کنی رنگش خیلی روشنه، اما خانم فروشنده مال خودش رو بهم نشون داد و با اینکه 3 هفته درش نیاورده بود، رنگش اصلا تغییر نکرده بود.

ازش خواستم که مال تو رو امتحان کنه، این کار رو انجام داد و اتفاقا خیلی هم بهش می اومد.

ای کاش خودم پیشت بودم و کمکت می کردم که بپوشیش چون می دونم که کلی دست ها قبل از دست من بهش مالیده می شه.

وقتی درش میاری، یادت نره توش فوت کنی چون حتما در اثر پوشیدن مرطوب می شه...

فکر اینکه تو سال آینده چقدر لب هام رو روش می مالم خیلی بهم حال می ده...

دوستت دارم، مواظب خودت باش...

راستی! تا یادم نرفته، مد جدید اینه که یه کمی بالاش رو تا کنی تا یه ذره از پشماش معلوم بشه!

آقای عاشق قصه ما مثل شماها فکر می کرد... چه متن قشنگی نوشته و کلی به سرنوشت بیلاخ داده که بیا آناناس بخور که ما به مقصود خودمان رسیده ایم... به سرنوشت می گفت که دیدی بالاخره شاش مالی کردمت رفت، آخه ریقو چرا اینقدر زورت رو به رخ  می کشی که این دیوانه احمق بیاد و هی بگه زور سرنوشت زیاده...

اما آقای عاشق شیشگولاخ قصه ما خبر نداشت که...

کادوها تو فروشگاه جا به جا شده بودن...

پس دوباره متن نامه عاشق قصه مون رو بخون تا بهتر متوجه بشی چی شده..

...........

خوندی؟ خندیدی؟ ...

خوب، آقای عاشق قصه ما که به فاک رفت، می خوام یه چیز دیگه برات تعریف کنم، بازم سعی کن زود قضاوت نکنی و تا آخر بخونی...

...........

مادر، خسته و کوفته با زنبیل پر از سبزی و خواروبار از در وارد شد و در حالی که نفسش به شماره افتاده بود به طرف آشپزخونه رفت و زنبیل رو روی میز گذاشت.

یه جمله بگم وسط این داستان، می گم این خانواده چه پولدارن، آشپزخونه دارن، تازه تو آشپزخونه شون میز هم دارن...

پسر هشت ساله اش سخت نگران بود و نمی دونست چه طوری به مادرش بگه که داداش کوچیکه چه کار کرده، ولی خوب مادر متوجه شد و پرسید: چی شده؟

پسرک با ناراحتی گفت: مداد رنگی های من رو ورداشته روی کاغذ دیواری اتاق خواب....

مادر نگذاشت حرف پسرش تموم بشه. بلند شد و گفت: حالا کجاست؟

داداش کوچیکه قایم شده بود و داشت از ترس دندون قروچه می کرد...

مادر وقتی یادش می اومد که با چه خون جیگری پول کاغذ دیواری رو پس انداز کرده، حالش بدتر می شد... اون که اختیار از دستش در رفته بود، 10 دقیقه تموم سر و صدا کرد و حرص و جوش خورد.

اینجاست که من دیوانه باید به این نکته اشاره کنم که شاید زور سرنوشت در این داستان هم از مادر و هم از داداش کوچیکه بیشتر باشه...

داداش کوچولو هنوزم همون جا که قایم شده بود موندگار بود و بیرون نمی اومد... بالاخره مادر خسته شد و با چشمای پر از اشک به طرف اتاق خواب بچه ها رفت تا ببینه پسرش چه گندی زده و می شه درستش کرد یا نه.

وقتی در اتاق خواب رو باز کرد، یه چیزی دید که همه وجودش رو فرا گرفت.

داداش کوچیکه قصه ما، روی کاغذ دیواری عکس یه قلب کشیده بود و میون زیباترین قلب ساخته خیالاتش نوشته بود:

من، مادرم را خیلی دوست دارم...

مادر، همونجا نشسته بود و اشک می ریخت، که ای کاش...

لحظه ای فکر کرده بود..

مادر، چشم از کاغذ دیواری و خط خطی های روش بر نمی داشت...

و به اون جمله خیره شده بود...

من، مادرم را خیلی دوست دارم...

پی نوشت:

۱-    از زهرا رضایی برای کمک در داستان دوم تشکر می کنم.

2-  یه نفهمی نمی فهمه، یه فهیمی خودش و زده به نفهمی، ... نفهم جان، تو رو خدا بفهم، بفهم که می خوامت و نمی فهمی.

3-  پستی که می خواستم این بار بگذارم رو موکول می کنم به دفعه بعد، پس خودت و آماده کن چون دفعه بعد تو باید برای من بنویسی، نه من برای تو.

4-    یه حسی گفت بنویس، منم نوشتم گور بابای خوب بودن یا بد بودن.

5-    حوصله امتحانا رو ندارم.

7-    تنهایی، یه مدت دور و ور ما نپلک، جون مادرت بزار یه کم تنها باشم.

8-    خانوم، شلوارت رو از تو چکمه در بیار، میگیرنتا.

9-    گنده تر از خر که نمی شی... اگرم بشی، بارت می کنن، باید بکشی.

۱۰- آیا کم طاقتی و بی حوصلگی یک معضل اجتماعی است؟ صد در صد مسئوولین برای این مساله راهکاری در نظر دارند... هه، راهکار، مسئوولین، چه خنده دار... چه زجر آور..

1۱-    گفته بودم بخون از قاف تا غین، پس بدون از یه چیزی خیلی بدم میاد، دروغ.

10- دیگه به تنهایی عادت کردم، به این راحتیا تنهاییم رو تنها نمی گذارم... منم و پنجره و سیاوش و بغض غریب پاییز...

به نام نامي علي، كه بر زبان و در كرداش جز حق و عدالت نبود.

حال و حوصله نوشتن ندارم، حتما مي گي تو كه حس نوشتن نداري بي خود مي كني قلم دستت مي گيری، ولي بدون كه حوصله ننوشتن هم ندارم.

اومدم كه از دردهاي جامعه بگم، اما تنهايي شده يك درد، دردي كه براش هيچ آرام بخشي نيست.

پس بخون و تحمل كن...

گاهي ما آدما، وقتي داریم كاري رو انجام مي ديم فكر مي كنيم اون كار درسته، پس به ديگري هم انجام اون كار رو توصيه مي كنيم، ديگري هم به ديگري و او هم به ديگري...

وقتي دچار اشتباه مي شيم، ديگري و ديگري و ... هم بايد تاوان اشتباه ما رو پس بدن.

شايد... ديگري، گناهي نداشت...

آه، كه هيچ رنگي آن قدر پست نشده كه بگويم گناه، چه رنگ است...

تجربه كردن، توجيهي بود براي مرهم كردن به گناه نكرده.

مي نويسم، در شبي كه خودم را باز پس گرفتم، از دستاني كه چيدند و چيدند و چيدند... تا در نهايت، به انتخاب رسيدند.

هنوز هم پاهاي من از گليمم فراتر است، چون بي كنايه مي گويم دوستت دارم، اما با خجالت، نمي خواهم دوستت دارم هايش را بشنوم.

پاييز من... روزگار پاييزي من... خوش آمدي.

دير به استقبال ات آمده ام، اما مي دانم كه برگ هاي زرد تو مثل هميشه مرا در آغوش مي كشند، مثل پنجره ام كه تنها همدم تنهايي هايم است.

پاييز من... پاييز مهربان من... اين حرفها را فقط من مي فهمم و تو و يك عاشقانه آرام...

غروب برگ ريزان تو را فقط من مي فهمم و مريم كه همسرش را از دست داد و آن دختر فال فروش و پسرك آدامس فروش و عبدل.

پاييز من... دور و اطراف ما را يك مشت نفهم عدل نشناس گرفته‌... كاش مي شد مثل يك خلت سنگين دورشان انداخت و له شان كرد.

پاييز من... از ناسزا گفتن به اين زمان و به عشق و به ... خسته شدم.

پاييز من... تو همنواي من بمان... كسي همراهم نيست.

پس تو بمان...

طرح: مهسا فرشين، نويسنده وبلاگ سيب

10- پاييز... روزگاري پاييزي... تنهايي... و تمام...

به دنیا میای و روی دست تحویلت می دن..

گاهی وقتا دیدن ریق دوران بچگیت، از همه چیز تو دنیا واسه مادرت عزیزتره ...زمانی که یبوست می گیری.

بزرگ می شی و همه فکر میکنن میتونی آدم خوب و مفید و مثمر ثمری تو زندگیت باشی، اما بزرگ که میشی، می فهمن هیچ گوهی نمی تونی بشی.

آخه سرنوشت با کسی شوخی نداره، زور داره، زور..

یه روز از سال رو برات جشن می گیرن که بدونی تو چنین روزی با پاهای نجس و شکم خونیت این دنیای سگ مصب رو نجس تر از قبل کردی.

شاید تو همون روزی که به دنیا اومدی... شایدم یه روز دیگه. اطرافیانت یه روز از سال رو برات عزا می گیرن که بدونی تو چنین روزی پاهای نجس و بدن بی فایده ات رو از این دنیای سگ مصب جمع کردی.

از دنیای میری و روی دست تحویلت می دن...

منم و پنجرم و نم نم بارون...

و یه آدم  که روی دستها با صدای لا اله الا الله دارن می برنش به سمت...